Ο Τέλειος Έρωτας… (Σταμάτα να διαδίδεις μ@λ@κίες..!)

Το μέτριο με ψυχικά, ή άλλου είδους, χαρίσματα δε συγκινεί πια… Και όσο εμείς μιλάμε ο πήχης… ανεβαίνει!

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής με ενοχλούν αφόρητα όσοι λένε “παν μέτρον άριστον” (και παρόμοιες-ηλίθιες εκφράσεις) και όσοι ξεκινούν την περιγραφή της σχέσης τους με τη φράση “ναι μεν αλλά”. Το μόνο που καταφέρνουν να μου αποδείξουν είναι πόσο λίγο είναι το μέτριο και πόσο βαρετή μπορεί να γίνει μια “συμβιβάζουσα” σχέση..! Ωστόσο, είναι γεγονός ότι πολλές φορές χάνουμε το χρόνο μας αναζητώντας τον τέλειο σύντροφο-εραστή αντί να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε τον τέλειο έρωτα. Είναι τόσο λεπτή αυτή η γραμμή…

Αρνούμαι κατηγορηματικά (και πολλοί που ξέρω) να δεχτώ ότι το τέλειο δεν υπάρχει πουθενά ή την εναλλακτική άποψη ότι ένας τέλειος έρωτας θα ήταν ανιαρός… Δεν μπορεί..! Στον έρωτα δε χωράει λογική…

Καμιά φορά πάνω στον έρωτα έχουμε ψευδαισθήσεις που γίνονται φανερές όταν αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν προλαβαίνουμε να σώσουμε τη σχέση ή αν θα τη σώσουμε τελικά… Όταν η ένταση δεν είναι διαρκής και δε βιώνεται σωματικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά… Γιατί να μπω στον κόπο;; Όταν η καρδιά δε χτυπάει δυνατά… Όταν το σώμα δε βρίσκεται σε κατάσταση υπερδιέγερσης και έντονης ερωτικής επιθυμίας… Όταν τα συναισθήματα δεν εναλλάσσονται απο ευτυχία σε φόβο… Γιατί να μπω στον κόπο;; Στον έρωτα δε χωράει λογική…

ΥΓ.1 Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι μάλλον ο τέλειος έρωτας. Δεν τελείωνει ποτέ, δεν ξεφτίζει και δε συμβιβάζεται. Ίσως γιατί δεν έχει περιθώρια απομυθοποίησης ή ίσως γιατί είναι ανεκπλήρωτος και πιθανότατα τέτοιος θα μείνει…

ΥΓ.2 Το τέλειο βρίσκεται εκεί έξω… Ρίσκαρέ το…

Γάμος, συμβίωση… και άλλα τέτοια..!

Μικροαστικοί κομπλεξισμοί του παρελθόντος τουτέστιν ασφάλεια-οικογένεια-παιδιά είναι τόσο άκυροι στην εποχή μας. Μπορείς να τα έχεις όλα -αυτά και πολλά άλλα- χωρίς να χρειαστεί να ζήσεις στους ξέφρενους ρυθμούς του καρναβαλιού..! Το γάμο εννοώ… (Αυτό για τους straight φίλους μου..!)

Ο κόσμος έχει χαλάσει… Πολλοί πειρασμοί τριγύρω έχουν καταντήσει τη συμβίωση -και τις σχέσεις γενικότερα- απο φυσική κατάληξη -ή εξέλιξη- σε reality τηλεπαιχνίδι… για την εμπειρία!! Ο γάμος πλέον -και οι σχέσεις ενίοτε- ουδεμία σχέση έχει με τα διαμάντια.

Διάβασα μια έρευνα πρόσφατα ότι επτά στους δέκα ανθρώπους πιστεύουν ότι ο γάμος -ή η συμβίωση- πρέπει να διαρκεί μια ολόκληρη ζωή (πολλοί το ευελπιστούν, λίγοι το πιστεύουν πια). Αλλά και πάλι, μαζί ως το τέλος;;; Πολύ ρομαντικό μου ακούγεται… Και η μοναξιά μέσα στο γάμο -ή τη συμβίωση- πώς βιώνεται και πώς παλεύεται; Είναι τελικά όλο αυτό το πανηγύρι ζήτημα αντοχών;;; Τί τους θέλουμε τους γάμους όταν δεν μπορούμε να κρατήσουμε υγιή -ή απλά να κρατήσουμε- μια σχέση; (Αυτό για τους gay φίλους μου..!)

ΥΓ.1 Στη διπλανή πολυκατοικία έχουν γάμο αλλά τραγουδούν τόσο αργά που στην αρχή πίστεψα ότι ήταν μοιρολόϊ… Μάλλον δε χαίρονται ιδιαίτερα!

ΥΓ.2 Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι η συμβίωση είναι η κατάληξη ενός έρωτα… μήπως ο τυπάκος είναι τυφλός ή αλλοίθωρος και δε βλέπει που παν τα βέλη;;;

ΥΓ.3 Μπορούμε, επίσης, να ξαναγυρίσουμε στα συνοικέσια… Τουλάχιστον, βλέπεις καθαρά από την αρχή…