Senso (ΤΙ ΕΙΡΩΝΙΑ…!!)

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό… Θυμάστε τον τύπο από το καράβι στον πηγαιμό για την Πάρο το καλοκαίρι..? Όσοι δε θυμούνται ή δεν έχουν διαβάσει το εν λόγω post ας πατήσουν εδώ… Ξεκινήσαμε σήμερα, όχι με πολύ ενθουσιασμό οφείλω να ομολογήσω, δυο φίλες κι εγώ, με κατεύθυνση την καφετέρια που άνοιξε… Τόσο σκληρό και ανελέητο PR που δέχτηκαν τα αυτιά μου είχε περάσει στο υποσυνείδητο μου… Άλλωστε, δε θα μπορούσα να μην πάω… Η “φωνή” μίλησε και έπρεπε να την ακούσω… Μπορεί να ακουστεί γελοίο ή ανώριμο λόγω του περιορισμένου χρόνου που τον έχω δει και έχουμε μιλήσει αλλά σήμερα θυμήθηκα όλα αυτά που μου είχαν αρέσει πάνω του και εφεξής δηλώνω ερωτευμένος… Θα μου πεις ο έρωτας δεν έχει ούτε χρονοδιαγράμματα, ούτε προθεσμίες και, κυρίως, ούτε προϋποθέσεις… Θα ‘πρεπε όμως…!! (Και γιατί η φωτογραφία έχει μαύρα σύννεφα αντί για ήλιους, ουράνια τόξα, καρδούλες και άλλα τέτοια…?!)

Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου να βρίσκεται σε ένα διαρκή ρόλο χέστη (και μάλιστα με επιτυχία) και όλους αυτούς (τους φίλους μου – που χωρίς αυτούς, βέβαια, θα είχα αυτοκαταστραφεί… Το πιστεύω…!!) να το επιβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία… Λέτε να μην το ξέρω..? Ούτε φοβάμαι να το παραδεχτώ… Άκουσε, λοιπόν, εσύ που με διαβάζεις ότι πίσω από το “προσωπείο” αυτού του blog δεν κρύβεται ένας 24άρης κυνικός, δυναμικός και βαράω-το-χέρι-στο-τραπέζι gay… Κρύβεται ένας gay χέστης… και, μάλιστα, από κούνια…!! Ωστόσο, όλοι κρύβουμε ένα χέστη μέσα μας… Τα όρια αλλάζουν… Το ξέρω ότι εγώ τα έχω ξεπεράσει προ πολλού… Και ότι δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω ξέρω… Ώρες ώρες πιστεύω ότι έχουν κυριεύσει το σώμα μου εξωγήινες δυνάμεις και ότι προσπαθώ μάταια να βγω στην επιφάνεια… Σαν την κοπέλα της φωτογραφίας… Πόσο γελοίος μπορεί να ακούγομαι τώρα…?!

Στο δια ταύτα… Πήγαμε που λες εκεί και εκείνος έλειπε… Ύστερα από λίγη ώρα και αφού λέγαμε τα δικά μας εκείνος κατέφθασε… Δε με είδε αμέσως… Δεν το περίμενα, άλλωστε…!! Αφού με είδε, χαμογέλασε και ήρθε εκεί που καθόμασταν… Εγώ έκανα πως δεν τον είδα, αφού πρώτα είχα αλλάξει 16,000 χρώματα… (καταλαβαίνεις τι εννοώ τώρα ε..?) Με θυμόταν… Εγώ, από την άλλη, δεν τον ξέχασα ποτέ… Για τις επόμενες 2-2,5 ώρες δε σηκώθηκε… Παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν και φίλοι του στο μαγαζί… Δεν ξέρω αν απ’ αυτό πρέπει να καταλάβω κάτι… Μήπως δεν ήταν φίλοι του…?! Anyhow… Η συμπεριφορά του, πάντως, ήταν η ίδια με αυτή στο καράβι… Μου πέταξε μια-δυο ατάκες και στα ενδιάμεσα μας έλεγε για την Αναστασία που είχε σχέση 7,5 χρόνια… Η πρώτη ατάκα ήταν η εξής… “Σε σκεφτόμουν πριν 2 μέρες”, λέει αυτός. “Ναι ε..?”, λέω εγώ. “Ναι”, μου λέει. “Γιατί..?”, ρωτάω εγώ. “Έτσι”, μου λέει. Δεν είμαι φοβερός…?! Του έδωσα και κατάλαβε για μια ακόμη φορά… Λίγο αργότερα κι ενώ οι φίλες μου ήταν στην τουαλέτα και ήμασταν οι δυο μας αφού πρώτα μας είχε δώσει προσκλήσεις για τα εγκαίνια, ήρθε η δεύτερη ατάκα… “Θα σε έπαιρνα για τα εγκαίνια αν μου είχες δώσει εκείνη τη μέρα το τηλέφωνο σου”, λέει αυτός κοιτώντας με στα μάτια. “……………..”, λέω εγώ κοιτώντας το ταβάνι…!! What is wrong with me…?! Θεέ…!!

Δεν ξέρω τι λες εσύ αλλά εγώ είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι str8… Και ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας μου… Υπερβάλλω, μου φαίνεται… Απλά ο άνθρωπος το δουλεύει καλά το PR και παρά το γεγονός ότι οι φίλες μου λένε ότι ένας άντρας δεν παίζει έτσι με έναν άντρα αν δεν είναι gay (ή bi εντάξει) εγώ εμμένω στην ανωτέρω άποψη… Και εδώ κολλάνε τα μαύρα σύννεφα και τα κύματα κατάθλιψης που τα βλέπω να έρχονται σοριδών… Και τις τελευταίες μέρες κάνω πολλές σκέψεις, ανάμεσα τους και πολλές αρνητικές… Μη ρωτάς… Αυτό που μου έλειπε τώρα είναι ένας έρωτας και, μάλιστα, ανεκπλήρωτος…!! Και είμαι πολύ μικρός για να αρχίσω να απαξιώνω (ή να ακυρώνω στη χειρότερη) τον έρωτα και τα συναισθήματα γενικότερα… Στον ανεκπλήρωτο έρωτα, η λογική κάνει πίσω. Το συναίσθημα, όμως, δεν έχει εγωισμό και, επιπλέον, γίνεται πιο έντονο και επιθετικό, όταν αμφισβητείται ή απορρίπτεται. Έτσι, ξεκινάει η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ (και τη ζω πολύ έντονα τελευταία)…

ΥΓ. Γιατί το “δηλώνω ερωτευμένος” χάνεται μέσα στο κείμενο…?!

.::Summer 2008 Review::.

Γύρισα από την Πάρο το Σάββατο στις 6 το πρωί με βαριά καρδιά… Δεν ήθελα να φύγω ακόμη ρε γαμώτο… Γαμώ τη δουλειά μου, γαμώ… Τέλος πάντων..! Παραδόξως γνώρισα κόσμο και λέω παραδόξως γιατί εμείς οι καρκίνοι δεν είμαστε και τα πιο κοινωνικά άτομα του κόσμου… Γύρισα, λοιπόν, ελαφρώς ανανεωμένος, με απορίες που θα τις αναλύσω αργότερα και με μια γνωριμία που έχει προοπτικές…

Δεν ξέρω από που να αρχίσω… Το βρήκα..! Θα αρχίσω με μια απορία… Ας μου δώσει κάποιος τα φώτα του σας παρακαλώ… Γνώρισα έναν στο καράβι προς Πάρο, ο οποίος ανοίγει καφετέρια στον Πειραιά… Σας το λέω γιατί έχει σημασία… Αφού μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων, με τα γνωστά κάπου σε ξέρω κάπου με ξέρεις, μου βγάζει μια κάρτα με το όνομα του μαγαζιού και το τηλέφωνο του και μου λέει “πάρε με για ό,τι χρειστείς”… Πείτε μου, τί θα μπορούσα να χρειαστώ από έναν άγνωστο..?? Anyway, ας υποθέσουμε ότι έκανε διαφήμιση στο μαγαζί… Εκεί που μου περιέγραφε όλη τη ζωή του σε τίτλους μου πετάει το κορυφαίο ότι είχε σχέση με μια κοπέλα(!) 7,5 χρόνια, η οποία πριν λίγο καιρό τον χώρισε… Οκ λέω… Λάθος κατάλαβα… Αφού ήπιαμε μαζί καφέ, αρχικά, και 3 μπύρες αργότερα και συζητούσαμε μου λέει “δώσε μου το κινητό σου να σε καλέσω στα εγκαίνια του μαγαζιού”… Επειδή, όμως, το είπε σε ανύποπτο χρόνο και ενώ μιλούσαμε για άσχετα δεν του είπα “έλα γράψε”… Καλός μαλάκας κι εγώ..! Έχουμε βγει έξω στο κατάστρωμα και ενώ συζητάμε για αυτά που έγιναν στην Μύκονο και στη Σαντορίνη μου πετάει “παντρεύτηκαν και οι πούστηδες στην Τήλο..!” Οκ λέω… Πάλι λάθος κατάλαβα… Είμαστε κάτω πάλι και λέμε για ταινίες… “Ταιριάζουμε στις ταινίες” μου λέει “να έρθεις καμιά μέρα από το σπίτι να δούμε”… Ε ρε φίλε δώσε μου να καταλάβω τί θες… Έλεος..! Και πριν κατέβω Πάρο, αυτός κατέβαινε Αστυπάλαια, μου δίνει το χέρι και μου λέει “καλά να περάσεις και ό,τι χρειαστείς πάρε με…” Άντε πάλι… Είμαι ηλίθιος που δεν κατάλαβα..?? Την αλήθεια θέλω…

Από την άλλη, γνώρισα ένα παιδί σε ένα μαγαζί της Νάουσας που συχνάζω και ανταλλάξαμε κινητά… Από την Παρασκευή που έγινε αυτό έχουμε μιλήσει δυο φορές… Είναι η περίπτωση που σας είπα πιο πάνω… Αυτή που έχει προοπτικές… Το μόνο μου πρόβλημα είναι το εξής… Αυτός είναι υπερβολικά αδύνατος… Εγώ είμαι, μάλλον, κανονικός… Οι υπερβολικά αδύνατοι ψάχνουν για αδύνατους..?? Δε μου έχει τύχει ποτέ…

ΥΓ. Έμαθα πριν λίγες μέρες ότι ένας γνωστός μου είναι gay… Ξενέρωσα πάρα πολύ αλλά δεν ξέρω γιατί… Σα να αισθάνομαι έναν ανταγωνισμό, μια πρόκληση… Δεν ξέρω τί είναι αυτό…

.::ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ::.

At last..! Ήρθε και η δική μου σειρά να φύγω… Και φεύγοντας θα κάνω εντυπωσιακή έξοδο..! You know me… Καλά να περάσετε και όσοι θα φύγετε και όσοι θα μείνετε… Μη νομίζεις 8 μερούλες θα λείψω μόνο… 18 Αυγούστου πάλι εδώ θα είμαι… Για όποιον με ζητήσει θα είμαι Πάρο… Γκομενάκιος θα έχει έ..? Το ελπίζω… A tout a l’heure..!

*** Anthony Gallo, born May 3, 1981, in New York City, New York, is an American model of Italian and African descent ***

*** Gallo became one of the first African-American faces of “Abercrombie & Fitch,” which gave him the mass exposure that secured him another big campaign for “Pepe Jeans” ***

*** Appeared in Rihanna’s 2008 pop and R&B video, “Take A Bow” ***

(click to enlarge)