Senso (ΤΙ ΕΙΡΩΝΙΑ…!!)

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό… Θυμάστε τον τύπο από το καράβι στον πηγαιμό για την Πάρο το καλοκαίρι..? Όσοι δε θυμούνται ή δεν έχουν διαβάσει το εν λόγω post ας πατήσουν εδώ… Ξεκινήσαμε σήμερα, όχι με πολύ ενθουσιασμό οφείλω να ομολογήσω, δυο φίλες κι εγώ, με κατεύθυνση την καφετέρια που άνοιξε… Τόσο σκληρό και ανελέητο PR που δέχτηκαν τα αυτιά μου είχε περάσει στο υποσυνείδητο μου… Άλλωστε, δε θα μπορούσα να μην πάω… Η “φωνή” μίλησε και έπρεπε να την ακούσω… Μπορεί να ακουστεί γελοίο ή ανώριμο λόγω του περιορισμένου χρόνου που τον έχω δει και έχουμε μιλήσει αλλά σήμερα θυμήθηκα όλα αυτά που μου είχαν αρέσει πάνω του και εφεξής δηλώνω ερωτευμένος… Θα μου πεις ο έρωτας δεν έχει ούτε χρονοδιαγράμματα, ούτε προθεσμίες και, κυρίως, ούτε προϋποθέσεις… Θα ‘πρεπε όμως…!! (Και γιατί η φωτογραφία έχει μαύρα σύννεφα αντί για ήλιους, ουράνια τόξα, καρδούλες και άλλα τέτοια…?!)

Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου να βρίσκεται σε ένα διαρκή ρόλο χέστη (και μάλιστα με επιτυχία) και όλους αυτούς (τους φίλους μου – που χωρίς αυτούς, βέβαια, θα είχα αυτοκαταστραφεί… Το πιστεύω…!!) να το επιβεβαιώνουν σε κάθε ευκαιρία… Λέτε να μην το ξέρω..? Ούτε φοβάμαι να το παραδεχτώ… Άκουσε, λοιπόν, εσύ που με διαβάζεις ότι πίσω από το “προσωπείο” αυτού του blog δεν κρύβεται ένας 24άρης κυνικός, δυναμικός και βαράω-το-χέρι-στο-τραπέζι gay… Κρύβεται ένας gay χέστης… και, μάλιστα, από κούνια…!! Ωστόσο, όλοι κρύβουμε ένα χέστη μέσα μας… Τα όρια αλλάζουν… Το ξέρω ότι εγώ τα έχω ξεπεράσει προ πολλού… Και ότι δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω ξέρω… Ώρες ώρες πιστεύω ότι έχουν κυριεύσει το σώμα μου εξωγήινες δυνάμεις και ότι προσπαθώ μάταια να βγω στην επιφάνεια… Σαν την κοπέλα της φωτογραφίας… Πόσο γελοίος μπορεί να ακούγομαι τώρα…?!

Στο δια ταύτα… Πήγαμε που λες εκεί και εκείνος έλειπε… Ύστερα από λίγη ώρα και αφού λέγαμε τα δικά μας εκείνος κατέφθασε… Δε με είδε αμέσως… Δεν το περίμενα, άλλωστε…!! Αφού με είδε, χαμογέλασε και ήρθε εκεί που καθόμασταν… Εγώ έκανα πως δεν τον είδα, αφού πρώτα είχα αλλάξει 16,000 χρώματα… (καταλαβαίνεις τι εννοώ τώρα ε..?) Με θυμόταν… Εγώ, από την άλλη, δεν τον ξέχασα ποτέ… Για τις επόμενες 2-2,5 ώρες δε σηκώθηκε… Παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν και φίλοι του στο μαγαζί… Δεν ξέρω αν απ’ αυτό πρέπει να καταλάβω κάτι… Μήπως δεν ήταν φίλοι του…?! Anyhow… Η συμπεριφορά του, πάντως, ήταν η ίδια με αυτή στο καράβι… Μου πέταξε μια-δυο ατάκες και στα ενδιάμεσα μας έλεγε για την Αναστασία που είχε σχέση 7,5 χρόνια… Η πρώτη ατάκα ήταν η εξής… “Σε σκεφτόμουν πριν 2 μέρες”, λέει αυτός. “Ναι ε..?”, λέω εγώ. “Ναι”, μου λέει. “Γιατί..?”, ρωτάω εγώ. “Έτσι”, μου λέει. Δεν είμαι φοβερός…?! Του έδωσα και κατάλαβε για μια ακόμη φορά… Λίγο αργότερα κι ενώ οι φίλες μου ήταν στην τουαλέτα και ήμασταν οι δυο μας αφού πρώτα μας είχε δώσει προσκλήσεις για τα εγκαίνια, ήρθε η δεύτερη ατάκα… “Θα σε έπαιρνα για τα εγκαίνια αν μου είχες δώσει εκείνη τη μέρα το τηλέφωνο σου”, λέει αυτός κοιτώντας με στα μάτια. “……………..”, λέω εγώ κοιτώντας το ταβάνι…!! What is wrong with me…?! Θεέ…!!

Δεν ξέρω τι λες εσύ αλλά εγώ είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι str8… Και ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας μου… Υπερβάλλω, μου φαίνεται… Απλά ο άνθρωπος το δουλεύει καλά το PR και παρά το γεγονός ότι οι φίλες μου λένε ότι ένας άντρας δεν παίζει έτσι με έναν άντρα αν δεν είναι gay (ή bi εντάξει) εγώ εμμένω στην ανωτέρω άποψη… Και εδώ κολλάνε τα μαύρα σύννεφα και τα κύματα κατάθλιψης που τα βλέπω να έρχονται σοριδών… Και τις τελευταίες μέρες κάνω πολλές σκέψεις, ανάμεσα τους και πολλές αρνητικές… Μη ρωτάς… Αυτό που μου έλειπε τώρα είναι ένας έρωτας και, μάλιστα, ανεκπλήρωτος…!! Και είμαι πολύ μικρός για να αρχίσω να απαξιώνω (ή να ακυρώνω στη χειρότερη) τον έρωτα και τα συναισθήματα γενικότερα… Στον ανεκπλήρωτο έρωτα, η λογική κάνει πίσω. Το συναίσθημα, όμως, δεν έχει εγωισμό και, επιπλέον, γίνεται πιο έντονο και επιθετικό, όταν αμφισβητείται ή απορρίπτεται. Έτσι, ξεκινάει η ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ (και τη ζω πολύ έντονα τελευταία)…

ΥΓ. Γιατί το “δηλώνω ερωτευμένος” χάνεται μέσα στο κείμενο…?!